Vandaag ben ik naar de bioscoop geweest om het spektakel van de nieuwe oude disney-film te zien (wederom wéét mijn computer dat het met een hoofdletter moet). Ik had mezelf voorgenomen níet aan de onzin mee te doen, maar een cliënt van me wilde er heen. Dus moest ik wel. Al mijn angsten zijn waarheid geworden, en ik heb absoluut niets niet zien aankomen. Het was real-life death.
Mijn favoriete moment was het moment dat wij in het perspectief van een beestje worden verplaatst, waarbij je in een mond verdwijnt. Terwijl ik dit zie gaat je bent wat je eet door mn gedachten.
Disney heeft blijkbaar ook geen ideeën meer voor orginele verhalen, dus is het plan om de oude verhalen nog een keer te vertellen, maar dan met realistiesere animatie. Mijn favoriete cartoons zijn nog steeds onrealisties, en dat is precies ook wat er charmant aan is. Waarom is het nodig dat Simba écht op een leeuw lijkt? Het hele idee van animatie/verhalen wordt onderuit gehaald!
Ok, deze ideeën heb ik niet zelf bedacht, maar ik herinner dat John K. dit ooit heeft gezegd. Hij is natuurlijk bekend van The Ren & Stimpy Show. Én hij heeft zelfs een blog! R&S hebben natuurlijk een hele hoop cartoons van de jaren 90 geïnspireerd. (2 stupid dogs, Ed, Edd n Eddy, Angry Beavers).
Het cashen door disney is doortrapt. De jongeren van de jaren 90 worden gewoon twee entree gevraagd; in het verleden en nu. Het is natuurlijk onze eigen schuld dat we daar in trappen, maar wat wil je met de wereld zoals die zich vandaag de dag presenteert? Iedereen wilt terug naar eerst.
Bah. Bah bah bah.
Hoe échter de animatie, hoe nepper het wordt. De liedjes: nep. het verhaal: nep. Alles nep.
En het wordt erger: toen we de bioscoop verlieten zag ik de poster voor Gemini Man. Will Smith met zijn zoon, die hém speelt. Éxact dezelfde premisse van net. Het enige is dat het de K-rots mist.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten