Ik moet eigenlijk iets anders schrijven

Ik hoorde zonet op het nieuws dat Mark Rutte een "moreel appel" doet om de avondklok in stand te houden. Een bijzondere combinatie van filosofische contaminatie en totalitaire ijdelheid? Als we Levinas doortrekken is élk appel een morele situatie. Hoewel we dan wel Gelaat moeten doortrekken, als de huidige situatie van een/de maatschappij tijdens een/de pandemie. Aan de andere kant is het ook een beetje totalitair - hoe graag ik ook die term vermijdt - in de zin dat "we", het Volk, de illegitieme avondklolk moeten internaliseren, althans dat dat de hoop is van de MP..... Kijk, ik wil ook zo min mogelijk slachtoffers, maar de rechter heeft nu eenmaal geoordeeld dat de zeikerdjes gelijk hebben.... soit.

Ohja!

Het heeft even geduurd, en het risico is er natuurlijk altijd - dat maakt het de onderneming ook waard in zeker zin - maar ik heb zojuist mijn focus, dat wil zeggen mijn voorlopige doel van deze schrijfonderneming/-oefening hervonden. Herinnerd zogezegd, hoewel dat geen "innerlijk iets" dat naar de oppervlakte van mn gedachtes is komen drijven, terwijl ik toch doorgaans die associatie heb bij dat woord. Nee, in tegendeel, het is iets spontaans, waarbij het eerder voelt alsof een idee dat van buiten me tegen m'n huid stuitte, en dat ik het heb opgemerkt. Vervolgens heb ik het ver-innerd, geloof ik. Maar het is wel zo dat dit idee me eens eerder tegen het lijf gelopen is (of vice versa). Is dat meer een verinnerlijking dan?

Ohja! Het idee! Het moet wel iets van buiten zijn, want volgens mij ben ik niet de eerste (wel de beste) die hier mee aan komt zetten, en zal ik het dus in zekere zin wel gejat hebben: ik ga het niet over mezelf hebben (althans niet direct), maar over dingen! Nu heb ik gen zin om het te hebben over "actualiteiten" of al te hoogstaande onderwerpen zoals "poezie" of "filosofie". Waarschijnlijk ontkom ik er toch al niet aan om bij de meest banale onderwerpen al hoogdravig te worden, dus ik hoef het niet op te zoeken. Enfin:

Ik heb over de jaren heen een enorme lijst "bladwijzers" aangelegd met pagina's die me interessant leken. Vervolgens heb ik er helemaal niets meer mee gedaan. En zouden dat nou niet dingetjes zijn, onderwerpen om het over te hebben! Ja! Goedzo meneer de koekwaus! Jezelf vermijden maar ook zelfbevrediging!

----------------------------------------------------------------

Om maar meteen van start te gaan:

Dit is waarschijnlijk het allergaafste dat ooit op een rolplankje is gedaan

Al jaren heb ik een voornemen om een soort Mythologieen a la Barthes te schrijven, maar dan over skateboarden. Nogal wat jaren geleden kon ik zelf ook nog wel een truukje of twee, die er van tijd tot tijd ook niet al te beroerd eruit zagen. Maarja, toen ging ik studeren, en weldra verloor ik die twee truukjes stuk voor stuk. Maar de bewondering voor de activiteit is gebleven.

Maar moves zoals in het fillempje hierboven, ik zou er niet eens van kunnen dromen. Wat in het beeld  van skaten - voor mij - uiteindelijk het meest sprekend is, is de metafoor van de handeling. Het is een een dansende, vloeiende beweging, waarbij het subject door middel van een specifieke modus (het skaten) als bij een performace art, door middel van een plankje, het medium, zichzelf en de zich omringende wereld als het ware transformeert, tot een nieuwe, zeer kortstondige, realiteit.

Daar valt nog een heleboel over te zeggen, maar in dit geval is het zo dat de skate uit het filmpje zich in een positie weet te manouvreren waarbij hij op de kop komt te staan, een soort handstand (waarover ik lees dat de spirituele betekenis oa is:het helpt je in verbinding te komen met je 'hogere' zelf, met elk zijnde op de planeet, en de heilige energie van het universum. De pose is in zekere zin in stilstand, terwijl er ook ten volste een bewegend momentum is. Op het moment dat hij die pose bereikt, is het dan de skater die op de grond glijdt, of beweegt de aarde onder hem door? Ook dat soort vraagstukken komen wellicht nog aan bod bij verdieping van deze Skatetologie. Namaskate.

Zo irritant als het is wanneer een boomer niet begrijpt dat het neoliberalisme onzin is, zo irritant is het wanneer een gen-x’ de zinvan coronabeleid niet inziet . Je kunt het moeilijk die ene idioot kwalijk nemen, maar alles bij elkaar is het toch behoorlijk storend, omdat uiteindelijk iedereen er last van heeft.

Terwijl ik met een aantal clienten in de woonkamer zit bij het avondeten, vertelt eentje me over zijn aanstaande activiteit. 

'Weet je wat ik straks ga doen?' 

'Wat ga je doen?'

'Na het eten ga ik naar Barcalona vliegen, en daarna ga ik door naar Lanzarotte!'

Oh, I. weer met zijn vliegtuigsimulator. Eigenlijk wel ongebruikelijk dat hij maar zo'n klein stukje gaat vliegen. Regelmatig gaat hij naar Bali, of vliegt hij naar Zuid-Amerika of Australie. Barcalona, dat is, met een beetje moeite, misschien wel te lopen. Opeens schiet een bijzonder goed idee me te binnen, en kan ik m'n lach niet inhouden. Ik richt me tot het hele gezelschap.

'Weetje,' zeg ik smuilend, 'wat wel grappig zou zijn?' Ik kan m'n lach niet meer inhouden. 'Als je een wandelsimulator zou hebben. En je zou een wandeling kunnen maken vanuit je luie stoel.'

Nog steeds doel onbekend, en nog steeds op zoek naar dat doel. Geen "f". Dat levert de vraag op: is het mogelijk om uberhaupt doelloos te zijn? Voor mij blijkbaar niet, hoewel ik heb gehoord dat er mogelijkheden zijn binnen de zgn Zenstroming van denken, waarbij het Niets een plek kan zijn. Boeddah bereikte Nirwana, en was daar, ik bedoel nergens, ik bedoel in het Niets, een tijdje. Maar ook hij moest na het bereiken van Nirwana weer terug naar zn levende leven, en begon te vertellen over hoe gruwelijk het was in het Niets. Moest hij dus toch iets doen. Maakt dat Boeddah dan een leugenaar? Ongetwijfeld. 

Kuuuuuuut. Met een doelloze aandrang, als impuls, een reflex op verveling, bega ik mijn zonde: weer op sociale facefuck. Gelukkig logde de computer niet automatisch in. Nu zoek ik mijn toevlucht in dit schrijven. Wat ga ik vandaag doen? Er is geen noodzaak. Het werk is al gedaan - een ochtenddienst - en nu wacht mij nog de rest van de dag, die ik niet met volle aandacht zal kunnen vervolledigen. Het wordt zogezegd waarschijnlijk mee ledig dan vol. Ik zou graag hett mysterie van de komma willen oplossen, maar ik vermoed dat ik te laat ben. Dat ga ik nooit meer kunnen snappen. Wat wel: ik kan misschien nog een stukje lezen van mijn veel te moeilijke boek, een gesprekje voeren, en iets komisch (Monty Phyton) kijken. 

Het viel me laatst op, bij het kijken naar de allereerste Flying Circus aflevering, dat de humor die toen is neergezet nog steeds van enorme invloed is op hedendaagse cultuur. Het conservatieve absurdisme bij Nickelodeon, de commentaargevende tokkies bij Draadstaal, en als we gaan zoeken waarschijnlijk in nog een hele hoop instanties. Maar waarom zouden we gaan zoeken, als we gewoon de bron nog hebben?

Hoei, dat klinkt allemaal niet slecht. Ik heb mezelf genoeg afgeleid, nu maar ens bezig met bovenstaande.

Ok

Vanaf heden onverbiddelijk, onvermijdelijk zijn: als ik me verveel, moet ik gaan schrijven. Het grootste excuus is al uit de weg geruimd. Zonet heb ik actie ondernomen, en heb ik mezelf verbinding met onzin, ik bedoel facebook in dit geval, ontzegt. Afgesloten van afleiding, kan ik alleen maar hiernaartoe vluchten, en zal ik me met mijn eigen woorden moeten vermaken, totdat iemand zo gek is om het risico op interactie aan te gaan. Dus ik zal nog wel een tijdje alleen zijn. Zo zeg ik vooral tegen mezelf, en misschien ooit nog iemand, dat er op al die gebaande paden niks nieuws te vinden is. En juist nieuwe dingen zijn nodig! want naar het zich laat aanzien zijn er nog een heleboel zaken die verlangen naar betere werelden. Shalom. S.