Mijn sociologieboek
neukt met mijn notities

'poezienotities'
een waan die in zijn simpele
semiotiek en betekenis zo exact
duidt wat het is, dat de
woordkeuze op zichzelf al aangeeft
dat de bedenker grote gaven bezit/
aandacht verdient.

Ik kon alleen maar een
stompzinnig absolutisme verzinnen.

Enkele andere namen die
ik heb bedacht:
 Altijd te laat
 Niets is grappig
 Alles is prachtig
 Schaduwlogica
 Schuwjakker
 Sonderlingh

God ik ben veels te geil op woorden
zeker om iets goeds te schrijven.

Hij stapt de deur uit. Dit is
       het moment,
       nu wordt het beter;
   het zicht van net, de
   deur, met zijn voorhoofd
   ertegenaan geplakt, en
   de vloer - weken post,
  betrekkelijk weinig - laat
    hij achter zich.

           Dit idee
          is een
             probleem.

PFG

Net als ik mijn plekje in de trein heb gevonden, natuurlijk gemaskerd, neem ik de omgeving in me op. Bij de ingang heeft iemand een tag gezet: PFG. Wat heeft dit te betekenen? In het verleden kon ik nog wel eens wat maken van die codes: Re-G, FOFS, kinky lesbians, ga zo maar door. Het is zelfs een soort spelletje, een uidaging, dat wordt gespeeld tussen taggers onderling, en toevallige medemensen. Maar met deze kan ik echt niks. Ik kan me niet voorstellen dat iemand behalve de schrijver zelf hier iets van kan maken. Dit betekent niets, behalve voor PFG zelf. Peter-Frans Gerard? Die was daar? En hij durfde het aan om de omgeving aan te passen?  En als hij daar nog een keertje komt kan hij denken: "dat ben ik"? Een vlugge google levert op: Pussy-Faced Gangster. Dat is misschien nog het beste om te denken. Vlug geschreven en vlug gevlugd. Niemand die er iets echt van kan maken, of meer kan denken dan hierboven, lijkt me. Misschien minder: kijk, een vlek.

Het zegt zo weinig, dat ik ras wordt geconfronteerd met de betekenisloosheid van individuele acties, en de hondsheid van deze persoon in de huidige wereld. Plasje Fan Gé? 

Moet je weer?

Wat was er aan de hand met de schrijvers van de voorgaande generaties? Wat bezielde ze om op een gegeven moment tegen zichzelf te zeggen dat ze hun stilte wilde opheffen, en vervangen voor een nieuwe, een stilte van een andere orde? Hoezo is de ik-persoon uit 1984 begonnen met zijn dagboek? Het lijkt me stug dat hij dat deed omdat hij het idee had "voor de toekomstige generaties" aantekeningen te maken. Of de "ik" uit de aantekeningen van de ondergrondse?

Als ik naar mezelf kijk; ik heb wel eens geprobeerd een dagboek bij te houden, met het uiteindelijke idee, althans dat vertelde ik mijzelf, dat ik een periode later terug kon lezen "hoe ik toen was". Als een soort toekomstig retrospectief. Maar dat lukt me nooit. Allereerst lukt het me niet om de spanning te voelen met die toekomstige ik, en ten tweede is uit ervaring gebleken dat ik niet veel plezier beleef aan mijn historische zelf, of zelfs maar vindt dat hij interessante dingen vertelt.

Het enige dat me  als een waarschijnlijke oorzaak van schrijven toeschijnt is: de directe ervaring te schrijven. Om op datzelfde moment te zien dat er iets gebeurt, en wat dat dan is. Het is een soort orde op zaken stellen. Dagelijks is er al een bepaalde schizofrenie aanwezig in onszelf (Karl Jaspers zei ook als hij "alleen" was dat hij zichzelf gezelschap hield), dus is het voor die twee wel aangenaam een beetje afstand van elkaar te hebben. Dit schrijven geeft ons de mogelijkheid met elkaar te reden?

Ook moet ik denken aan Kafka. Ik heb begrepen dat hij schreef en vaak zijn vrienden uitnodigde om ze voor te lezen. Ze vonden zijn schrijfsels bijzonder komisch en moedigde hem dus aan door te gaan. Maarja, dat waren geen dagboeken, maar tot fictie gemaakte waanbeelden (?) Stel je voor; je geeft je ziel bloot op een verschoven manier (fictie), en al je vrienden zeggen dat het grappig is.

Hardop denken

Niet lang geleden had ik een gesprek met een vriend op een terras in Utrecht. Ze vroeg me hoe het  me verging. Daarop antwoordde ik een beetje ontwijkend; ik wist het even niet zo goed. Met haar ging het ook niet geweldig. De maatregelen van de afgelopen maanden hadden enige tol geeist: het thuiswerken begon te vervelen, en een verhuizing verliep stroef mede omdat het culturele verkeer de afgelopen tijd stil had gelegen.

We hadden het over ditjes en datjes, en zo hadden we het over een mogelijke vervolg "carriere" voor mij. Daarbij noemde ik de mogelijkheid weer een opleiding in de "praktische" zorg te beginnen - waarschijnlijk verpleging. Daarop zei ze dat ik moest overwegen om geestelijk verzorger in de ouderenzorg te worden. We hebben immers allebei een afgeronde bachelorstudie humanistiek... En een uitdrukking die ik vlak daarvoor had gebruikt had bij haar iets losgemaakt - ik had het over mensen die op zoek zijn naar "genezing van het leven" - en zij, als (wel) geestelijk verzorger, dacht dat die uitdrukking veel resonantie zou vinden in haar werkveld, zowel bij clienten als collega's.

Nu heb ik haar suggestie zeker niet afgewezen, maar vind ik het feit dat ze denkt dat die uitdrukking weerklank zou vinden interessanter. Ik bedoelde het, toen ik in eerste instantie zei, namelijk niet in een al te positieve zin, namelijk als eufenisme van zelfdoding. Nu ik dit schrijf bedenk ik me dat Socrates misschien dit sentiment hield toen hij de Atheense gifbeker "moest" legen.

Maargoed, die vriendin werkt niet met filosofen, maar met mensen die juist ernstig verward zijn. Die nog wel eens zelfverkozen overstappen naar de dood. Die wellicht de uitdrukking "genezing van het leven" begrijpen zoals ik die bedoelde. Maar dat gebeurde niet. Nu kan het zijn dit komt doordat haar carriere nog niet zo lang bezig is, of dat ze "het leven" in die uitdrukking anders opvat - niet als deel van de Socratische "onzichtbare waarheid"-gekte, maar als metafoor van "de moeilijkheden die de hedendaagse geglobaliseerde stuatie aan individuen stelt". Er zijn excuses te verzinnen. Maar het beste excuus dat ik heb kunnen verzinnen is dit: in die hedendaagse geglobaliseerde situatie is het niet makkelijk, maar in het deel van de wereld waar we leven in het bijzonder is er toch een hele hoop (buitenproportionele) welvaart. Die welvaart maakt het mogelijk om mensen los te laten gaan in hun denkwereld. Het denken is een soort bodemloze echoput. En juist mensen die vanwege geestelijke problematiek worden ontzien van praktisch werk zijn extra gevoelig om in deze out te vallen. In die zin zijn het eigenlijk wel filosofen! Vroeger waren dat mensen die welvaart (slaven) hadden, maar nu zijn het mensen die te gek zijn om als slaaf te functioneren. Dan heb je veel tijd om in een bios contemplativa te verkeren. Er is ook niet veel anders dat je dan kunt doen.

Maarja, als je al moeite hebt om je geestelijk leven op de rails te houden, helpt het weinig als dat het enigste is dat er voor je is. Of je er van moet genezen? Dat zou ik niet zo snel willen zeggen. Het getuigd eerder van een bereidheid om te proberen chocola te maken van die "hedendaagse geglobaliseerde situatie" die al gekmakend is. Waarom is die gekmakend? Omdat er al genoeg verschikkelijks, onrechtvaardigs gebeurd. Laten we dat eerst genezen, zeg ik.

Het schoolbureautje 2

The Quichotic Principle:

Personages uit fictie voeldoen voor schrijvers
geregeld aan het principe 'believed-in imaginings'

believed-in imagings: hypnosis

'the subjects report and actions that convincingly
communicate to the audience that he is responding
to his imagining as though they were credible'

                                                ook: Halliciunation

om een eenheid te creeeren
Wat is de juiste; het beste:
       wat wordt er uitgesloten


Elliot objects to highly emotional outpourings
and personal confidences bcause they tend to focus
our attention on the poet rather than the poetry

combine thought and feeling
               reason         emotion

poezie als instrument tegen vervreemding

--> mogelijkheid tot nieuw concept van zelf
                                                          identiteit

Persoonlijke problemen/verhalen/Relaties kunnen
iets zeggen over het de moderne wereld:
Deze zit vol met mogelijke crises, risico
Risico en Mogelijkheden

De [....] biedt ontologische
zekerheidbdoor de existentiele vragen in
alledaagse bezigheden [....]
                                     beantwoord (gevormd
door het praktische bewustzijn wat shit tussen haakjes zet).

De persoonlijke en institutionele mechanismen vormen
elkaar

Ik zie a in je houding
zie ik geen vertrouwen

Ondertussen meer ruimte voor vrouwen, maar
wall of fame is nog steeds sprekend

the life spam:

1. segment in de tijd, los van eerdere

2. los van plaats

3. Los van externiteiten van traditie

4. Open orientatie, keuzes, zonder trans-ritueel

7. Het zelf wordt overlegt in d dyadische relatie

Organisatie, een kernelement van de moderniteit
uit zich via de dmv ontwikkeld zich reflexief en
intern referentieel, wat zich uit in specialisatie
van (abstracte en) expert systemen. De onderl
Dit vraagt om een bepaald vertrouwen in de systemen
terwijl risico nog steeds bestaat en er zelf fragmentatie
ontstaat. Experts zijn op andere gebieden leken.
Bovendien kunnen experts binnen een van eenzelfde
onderwerp verschillen van mening. Wat het moeilijk
maakt keuzes te maken en de consequenties in
van handelingen en beslissingen in te schatten.

koortsige karakter

Algemene overwegingen:

(scheiding) crisis in individuele levens, gevaar, onzekerheid
gevoel van welzijn, bieden kansen, ontwikkeling,
geluk. Angsten en psychologische aandoening. Veranderingen
biedt kansen en gevaar.

Moedt vereist vertrouwen

De kung fu panda kun je niet spelen

Wauw, het heeft echt een tijd geduurd voordat ik weer naar mijn eigen gezever wilde kijken. Maar het blijft knagen; ik heb mezelf een doel gesteld, en ik kan weinig anders tot ik het gedaan heb. Afmaken dus! Vergeef de afrafeligheid, als dat een woord is.

Eigenlijk heb ik dan ook niet veel te zeggen. Weinig tijd wil ik bovendien besteden aan het beschrijven van de film, de fabel of sujet. Of iets zeggen over de voorspelbaarheid van het alles. Good guys rule, bad guys drool.

Laten we stilstaan bij wat ík interessant vind (eindelijk!).

Ja, die onhandige panda. Zo gemaakt dat iedereen zich met hem kan identificeren: een beetje onhandig, maar ook met goede kanten. Hij leent zich goed voor identificatie, en daarmee voor een zwart-wit ik-en-de-rest denken.

Maar wat me het meest treft is die transformatie van grappige stoethaspel naar Dragon Master. Hij wordt aangewezen door een meester, de chosen one. Vanaf dat moment is hij geen gewone panda meer, hij is erkent als hot commodity. En hier komt Zizeks kritiek om de hoek kijken; panda moet het zelf gaan geloven, en zolang hij het zelf niet gelooft, is hij het niet. En die nadruk op "geloven in jezelf" maakt dat deze film een voorbeeld is van "pure ideologie".

Hij wint op het einde natuurlijk mede door zijn stunteligheid, zodat we hem charmant kunnen blijven vinden én ons met hem blijven identificeren. We willen natuurlijk wel winnen.

(toch nog even: één meester heet Master Sifu. Sifu is Chinees voor 'meester'. Meester meester dus?)

Maar ter zake: de panda verandert - wordt de Dragon Master - van het ene op het andere moment. Namelijk als hij wordt aangewezen. Hij is sukkel-af en vanaf dat moment iets verhevens (eigenlijk vanaf het moment dat de film begint). En, hoewel hij inderdaad "er zelf in moeten geloven", is het ook belangijk dat de anderen, de leerlingen van de meester hem ook erkennen. Dat is interessant. Dus ik wil Slavoj geen ongelijk geen, maar aanvullen. Het valt het niet te onderschatten dat anderen ook een rol spelen in wie je bent, je maken tot wie je bent. Mij doet het denken aan De koning kun je niet spelen van Boris van der Ham. We doen allemaal mee met de betovering van ideologie....




you must believe als algemene intentie van de film

OK

Met de slechte film stukjes gaat het niet zo goed; telkens als ik moet nadenken is dat weer demotiverend. Misschien komt er ooit nog wat van. Maar tot dan: even niet.

Nu ga ik dus maar gewoon papier opruimen en noteren wat interessant is.

Als eerste: een sinterklaas gedicht (bijna?)

Het is de van die goede jongen
en O, wat zijn we blij

Het is nu de tijd van die
goede jongen en O,
wat zijn we blij

niet alleen het kinneke geboren
maar ook jij een maandje erbij

dat terzijde, het gaat om het samen
dat belang zul jij zeker beamen

zorg voor vanalles
en niet alleen voor de schaapjes.

---------------------------

Nou, ik ben blij dat papier nu weg kan

---------------------------

Dan heb ik nog een nagenoeg leeg schrift gevonden, er zitten nog een paar aantekeningen in. Zo te zien was het voor verschillende vakken of werkgroepen. Het loopt allemaal door elkaar, maar dat ben ik van mezelf gewend. Dit zal wel zijn neergepend met een studie-idee in het achterhoofd. Pas op:


a. Hij kruipt in het onderwerp en klimt naar de
volgende slag (als fenomenoloog avant-la-lettre)

            Sterk vanuit Subject gedacht: wat moet
deze 'noodzakelijk' doorlopen om tot 'begrip'
te komen?

Absoluut Weten: de volle breedte vsn het zijn <-- in de hele
                                                                                complexiteit

intersubjectiviteit <-- bouwen samen de 'absolute geest'
religiositeit: 'voorstelling' van Absolute, maar geen
                     kennis van

in god: subject en predicaat in één 


-------------------

Zo te zien is dat Hegel. Er zijn nog wat notities die bij het hoofdstuk "De Waarheid van de Zekerheid van zichzelf"  zijn gemaakt, maar dat geloof ik wel. Dit stukje is wel interessant en sprekend genoeg:

"er is eerst iets groter, ongedifferentieerders, dat door iets kleiners en exacters kan worden ontdenkt?" 

Voor zover Hegel. Dan nog iets over Utopische Verbeelding, Geestelijke Begeleiding, en Humanistische Tradities. En dat kan ook allemaal de prubbelak in. Een fijne dag nog x

Oorzaak: Gevolg

doet dit iets met je?
weer of voor het eerst
zoals de eerste keer dat je
iets begreep

of
anders?

en de volgende maal
dat je je
ogen over
de letters rept

ik bedoel

heb je het idee
nu dat je dit leest
en de eerste keer
dat je ooit iets las

Denk na over hoe
het ver-gelijkt
en ik die schrijft
wat denk ik

wel niet

van mezelf

22-02-2020

Gedurende de dag klaarde het even op, de zon brak zelfs door. We spelen een potje voetbal op het straatveldje. In gewone kleren, opletten dus wie er bij wie hoort. Waarschijnlijk lette ik niet goed op bij het verdelen van de spelers, want maar van een paar is het me duidelijk. Die jongen daar voorin: hij valt telkens aan die kant op, houdt de druk erop. Hij hoort vast bij mij. Zelf sta ik, zoals vaak, achterin. Denk ik. Spelen we met een vliegende keep? Anders was er wel eentje vast? Ben ik dat? En we spelen met een 'kwetsbare doelgroep'? Een aantal spelers loopt rond als zombies, onbezield.

Maar wij moeten winnen.

Fuck, er wordt bij ons gescoord. Ik deed er alles aan om de bal uit het doel te houden, maar werd eruit gespeeld door die twee iets grijzende mannen. Kansloos. Jammer.

Nu beginnen we weer vanaf onze achterlijn. Het eerste stuk van onze eigen helft leg ik zelf handig af, dribbel er zo langs. Maar daar heb je weer één van die twee gozers, hij komt op me af. Dat belooft gedoe. Gelukkig zie ik dat die enthousiaste jongen voorin is afgezakt naar de middenlijn. Ik krul hem een mooie bal. Hij neemt aan, maakt een meter of twee, komt daar ook iemand tegen. Niemand die van ons neemt initiatief? Zelf een sprintje trekken dan maar. Hij ziet me, geeft de bal diep.

Ik haal het, neem aan. We zijn zo goed als op de helft van hun helft. Opeens ben ik omgeven door meerdere zombies. Maar die jongen spurt naar een lege plek. Een lobje rechts voor hun doel, iets voor de achterlijn heeft-ie controle. Ondertussen sta ik op linksvoor, sta belachelijk vrij. Hij ziet me, en komt die voorzet: 'k schuif ‘em d'r in. Keep is kansloos.

Een trots overwinningsdrafje terug naar onze eigen helft. Niet teveel vieren nu.

En we staan weer klaar. En ze komen zo gemakkelijk op. Die jongen voorin is al weer te veraf van het spel. Één van de twee fanatiekelingen stormt op me af met de bal. Ik ben niet bang voor het asfalt: een tackle op de bal. Maar hij speelt nét breed genoeg en speelt me voorbij. Machteloos op de grond zie ik de bal tegen de spijlen van ons doel knallen. Waarom ben ik de enige die iets leek te ondernemen?

Het is voorbij. 2-1. Iedereen schakelt van een geveinsde actieve naar een meer ontspannen houding. Vanaf de achterlijn sjok ik bezweet, op adem komend, naar voren om de tegenstanders te feliciteren. Ook die twee gasten zijn een beetje bezweet. Op het moment dat ik mijn hand uitsteek naar één van hen ontmoeten onze ogen. Ik maak al aanstalten richting die, maar hij heeft me nog vast. Hij knijpt iets steviger, kijkt me aan en zegt:

“Ik wil hier even de tijd voor nemen; met zoveel dingen moeten we al zo verschrikkelijk haasten....

Ik hou van je.”

Een schok trekt door me heen. Wat? Lief?Hij kijkt me aan, lacht vriendelijk, ik stamel verbijsterd “Goed gespeeld.” Nu komt die andere ook op me af, hand uitgestoken.

“Ik hou van je.” zegt hij.

We kijken elkaar iets langer aan. Verlegen lach ik naar hem terug. Jeees, wat een blauwe ogen.

Vol/ledig

Jezus wat praten mensen snel. Als de mogelijkheid beston om momenten te pauzeren - uit de tijd te stappen, zogezegd - om commentaar op het moment te geven, en vervolgens het moment door te laten gaan zonder dat het commentaar effect op de situatie heeft, maar dat wel iemand die commentaren hoort en er iets mee doet; als het mogelijk was om je gedachten te leggen en vervolgens te overleggen, en daar lering uit te trekken, - jammer. Er valt een lichtstraal op het rechteroog van de meest gedreven persoon. Kon ik maar beknopt schrijven. Volgende keer anders?