Mijn sociologieboek
neukt met mijn notities

'poezienotities'
een waan die in zijn simpele
semiotiek en betekenis zo exact
duidt wat het is, dat de
woordkeuze op zichzelf al aangeeft
dat de bedenker grote gaven bezit/
aandacht verdient.

Ik kon alleen maar een
stompzinnig absolutisme verzinnen.

Enkele andere namen die
ik heb bedacht:
 Altijd te laat
 Niets is grappig
 Alles is prachtig
 Schaduwlogica
 Schuwjakker
 Sonderlingh

God ik ben veels te geil op woorden
zeker om iets goeds te schrijven.

Hij stapt de deur uit. Dit is
       het moment,
       nu wordt het beter;
   het zicht van net, de
   deur, met zijn voorhoofd
   ertegenaan geplakt, en
   de vloer - weken post,
  betrekkelijk weinig - laat
    hij achter zich.

           Dit idee
          is een
             probleem.