Hardop denken

Niet lang geleden had ik een gesprek met een vriend op een terras in Utrecht. Ze vroeg me hoe het  me verging. Daarop antwoordde ik een beetje ontwijkend; ik wist het even niet zo goed. Met haar ging het ook niet geweldig. De maatregelen van de afgelopen maanden hadden enige tol geeist: het thuiswerken begon te vervelen, en een verhuizing verliep stroef mede omdat het culturele verkeer de afgelopen tijd stil had gelegen.

We hadden het over ditjes en datjes, en zo hadden we het over een mogelijke vervolg "carriere" voor mij. Daarbij noemde ik de mogelijkheid weer een opleiding in de "praktische" zorg te beginnen - waarschijnlijk verpleging. Daarop zei ze dat ik moest overwegen om geestelijk verzorger in de ouderenzorg te worden. We hebben immers allebei een afgeronde bachelorstudie humanistiek... En een uitdrukking die ik vlak daarvoor had gebruikt had bij haar iets losgemaakt - ik had het over mensen die op zoek zijn naar "genezing van het leven" - en zij, als (wel) geestelijk verzorger, dacht dat die uitdrukking veel resonantie zou vinden in haar werkveld, zowel bij clienten als collega's.

Nu heb ik haar suggestie zeker niet afgewezen, maar vind ik het feit dat ze denkt dat die uitdrukking weerklank zou vinden interessanter. Ik bedoelde het, toen ik in eerste instantie zei, namelijk niet in een al te positieve zin, namelijk als eufenisme van zelfdoding. Nu ik dit schrijf bedenk ik me dat Socrates misschien dit sentiment hield toen hij de Atheense gifbeker "moest" legen.

Maargoed, die vriendin werkt niet met filosofen, maar met mensen die juist ernstig verward zijn. Die nog wel eens zelfverkozen overstappen naar de dood. Die wellicht de uitdrukking "genezing van het leven" begrijpen zoals ik die bedoelde. Maar dat gebeurde niet. Nu kan het zijn dit komt doordat haar carriere nog niet zo lang bezig is, of dat ze "het leven" in die uitdrukking anders opvat - niet als deel van de Socratische "onzichtbare waarheid"-gekte, maar als metafoor van "de moeilijkheden die de hedendaagse geglobaliseerde stuatie aan individuen stelt". Er zijn excuses te verzinnen. Maar het beste excuus dat ik heb kunnen verzinnen is dit: in die hedendaagse geglobaliseerde situatie is het niet makkelijk, maar in het deel van de wereld waar we leven in het bijzonder is er toch een hele hoop (buitenproportionele) welvaart. Die welvaart maakt het mogelijk om mensen los te laten gaan in hun denkwereld. Het denken is een soort bodemloze echoput. En juist mensen die vanwege geestelijke problematiek worden ontzien van praktisch werk zijn extra gevoelig om in deze out te vallen. In die zin zijn het eigenlijk wel filosofen! Vroeger waren dat mensen die welvaart (slaven) hadden, maar nu zijn het mensen die te gek zijn om als slaaf te functioneren. Dan heb je veel tijd om in een bios contemplativa te verkeren. Er is ook niet veel anders dat je dan kunt doen.

Maarja, als je al moeite hebt om je geestelijk leven op de rails te houden, helpt het weinig als dat het enigste is dat er voor je is. Of je er van moet genezen? Dat zou ik niet zo snel willen zeggen. Het getuigd eerder van een bereidheid om te proberen chocola te maken van die "hedendaagse geglobaliseerde situatie" die al gekmakend is. Waarom is die gekmakend? Omdat er al genoeg verschikkelijks, onrechtvaardigs gebeurd. Laten we dat eerst genezen, zeg ik.

Het schoolbureautje 2

The Quichotic Principle:

Personages uit fictie voeldoen voor schrijvers
geregeld aan het principe 'believed-in imaginings'

believed-in imagings: hypnosis

'the subjects report and actions that convincingly
communicate to the audience that he is responding
to his imagining as though they were credible'

                                                ook: Halliciunation

om een eenheid te creeeren
Wat is de juiste; het beste:
       wat wordt er uitgesloten


Elliot objects to highly emotional outpourings
and personal confidences bcause they tend to focus
our attention on the poet rather than the poetry

combine thought and feeling
               reason         emotion

poezie als instrument tegen vervreemding

--> mogelijkheid tot nieuw concept van zelf
                                                          identiteit

Persoonlijke problemen/verhalen/Relaties kunnen
iets zeggen over het de moderne wereld:
Deze zit vol met mogelijke crises, risico
Risico en Mogelijkheden

De [....] biedt ontologische
zekerheidbdoor de existentiele vragen in
alledaagse bezigheden [....]
                                     beantwoord (gevormd
door het praktische bewustzijn wat shit tussen haakjes zet).

De persoonlijke en institutionele mechanismen vormen
elkaar

Ik zie a in je houding
zie ik geen vertrouwen

Ondertussen meer ruimte voor vrouwen, maar
wall of fame is nog steeds sprekend

the life spam:

1. segment in de tijd, los van eerdere

2. los van plaats

3. Los van externiteiten van traditie

4. Open orientatie, keuzes, zonder trans-ritueel

7. Het zelf wordt overlegt in d dyadische relatie

Organisatie, een kernelement van de moderniteit
uit zich via de dmv ontwikkeld zich reflexief en
intern referentieel, wat zich uit in specialisatie
van (abstracte en) expert systemen. De onderl
Dit vraagt om een bepaald vertrouwen in de systemen
terwijl risico nog steeds bestaat en er zelf fragmentatie
ontstaat. Experts zijn op andere gebieden leken.
Bovendien kunnen experts binnen een van eenzelfde
onderwerp verschillen van mening. Wat het moeilijk
maakt keuzes te maken en de consequenties in
van handelingen en beslissingen in te schatten.

koortsige karakter

Algemene overwegingen:

(scheiding) crisis in individuele levens, gevaar, onzekerheid
gevoel van welzijn, bieden kansen, ontwikkeling,
geluk. Angsten en psychologische aandoening. Veranderingen
biedt kansen en gevaar.

Moedt vereist vertrouwen

De kung fu panda kun je niet spelen

Wauw, het heeft echt een tijd geduurd voordat ik weer naar mijn eigen gezever wilde kijken. Maar het blijft knagen; ik heb mezelf een doel gesteld, en ik kan weinig anders tot ik het gedaan heb. Afmaken dus! Vergeef de afrafeligheid, als dat een woord is.

Eigenlijk heb ik dan ook niet veel te zeggen. Weinig tijd wil ik bovendien besteden aan het beschrijven van de film, de fabel of sujet. Of iets zeggen over de voorspelbaarheid van het alles. Good guys rule, bad guys drool.

Laten we stilstaan bij wat ík interessant vind (eindelijk!).

Ja, die onhandige panda. Zo gemaakt dat iedereen zich met hem kan identificeren: een beetje onhandig, maar ook met goede kanten. Hij leent zich goed voor identificatie, en daarmee voor een zwart-wit ik-en-de-rest denken.

Maar wat me het meest treft is die transformatie van grappige stoethaspel naar Dragon Master. Hij wordt aangewezen door een meester, de chosen one. Vanaf dat moment is hij geen gewone panda meer, hij is erkent als hot commodity. En hier komt Zizeks kritiek om de hoek kijken; panda moet het zelf gaan geloven, en zolang hij het zelf niet gelooft, is hij het niet. En die nadruk op "geloven in jezelf" maakt dat deze film een voorbeeld is van "pure ideologie".

Hij wint op het einde natuurlijk mede door zijn stunteligheid, zodat we hem charmant kunnen blijven vinden én ons met hem blijven identificeren. We willen natuurlijk wel winnen.

(toch nog even: één meester heet Master Sifu. Sifu is Chinees voor 'meester'. Meester meester dus?)

Maar ter zake: de panda verandert - wordt de Dragon Master - van het ene op het andere moment. Namelijk als hij wordt aangewezen. Hij is sukkel-af en vanaf dat moment iets verhevens (eigenlijk vanaf het moment dat de film begint). En, hoewel hij inderdaad "er zelf in moeten geloven", is het ook belangijk dat de anderen, de leerlingen van de meester hem ook erkennen. Dat is interessant. Dus ik wil Slavoj geen ongelijk geen, maar aanvullen. Het valt het niet te onderschatten dat anderen ook een rol spelen in wie je bent, je maken tot wie je bent. Mij doet het denken aan De koning kun je niet spelen van Boris van der Ham. We doen allemaal mee met de betovering van ideologie....




you must believe als algemene intentie van de film