Wauw, het heeft echt een tijd geduurd voordat ik weer naar mijn eigen gezever wilde kijken. Maar het blijft knagen; ik heb mezelf een doel gesteld, en ik kan weinig anders tot ik het gedaan heb. Afmaken dus! Vergeef de afrafeligheid, als dat een woord is.
Eigenlijk heb ik dan ook niet veel te zeggen. Weinig tijd wil ik bovendien besteden aan het beschrijven van de film, de fabel of sujet. Of iets zeggen over de voorspelbaarheid van het alles. Good guys rule, bad guys drool.
Laten we stilstaan bij wat ík interessant vind (eindelijk!).
Ja, die onhandige panda. Zo gemaakt dat iedereen zich met hem kan identificeren: een beetje onhandig, maar ook met goede kanten. Hij leent zich goed voor identificatie, en daarmee voor een zwart-wit ik-en-de-rest denken.
Maar wat me het meest treft is die transformatie van grappige stoethaspel naar Dragon Master. Hij wordt aangewezen door een meester, de chosen one. Vanaf dat moment is hij geen gewone panda meer, hij is erkent als hot commodity. En hier komt Zizeks kritiek om de hoek kijken; panda moet het zelf gaan geloven, en zolang hij het zelf niet gelooft, is hij het niet. En die nadruk op "geloven in jezelf" maakt dat deze film een voorbeeld is van "pure ideologie".
Hij wint op het einde natuurlijk mede door zijn stunteligheid, zodat we hem charmant kunnen blijven vinden én ons met hem blijven identificeren. We willen natuurlijk wel winnen.
(toch nog even: één meester heet Master Sifu. Sifu is Chinees voor 'meester'. Meester meester dus?)
Maar ter zake: de panda verandert - wordt de Dragon Master - van het ene op het andere moment. Namelijk als hij wordt aangewezen. Hij is sukkel-af en vanaf dat moment iets verhevens (eigenlijk vanaf het moment dat de film begint). En, hoewel hij inderdaad "er zelf in moeten geloven", is het ook belangijk dat de anderen, de leerlingen van de meester hem ook erkennen. Dat is interessant. Dus ik wil Slavoj geen ongelijk geen, maar aanvullen. Het valt het niet te onderschatten dat anderen ook een rol spelen in wie je bent, je maken tot wie je bent. Mij doet het denken aan De koning kun je niet spelen van Boris van der Ham. We doen allemaal mee met de betovering van ideologie....
you must believe als algemene intentie van de film
Geen opmerkingen:
Een reactie posten