Niet lang geleden had ik een gesprek met een vriend op een terras in Utrecht. Ze vroeg me hoe het me verging. Daarop antwoordde ik een beetje ontwijkend; ik wist het even niet zo goed. Met haar ging het ook niet geweldig. De maatregelen van de afgelopen maanden hadden enige tol geeist: het thuiswerken begon te vervelen, en een verhuizing verliep stroef mede omdat het culturele verkeer de afgelopen tijd stil had gelegen.
We hadden het over ditjes en datjes, en zo hadden we het over een mogelijke vervolg "carriere" voor mij. Daarbij noemde ik de mogelijkheid weer een opleiding in de "praktische" zorg te beginnen - waarschijnlijk verpleging. Daarop zei ze dat ik moest overwegen om geestelijk verzorger in de ouderenzorg te worden. We hebben immers allebei een afgeronde bachelorstudie humanistiek... En een uitdrukking die ik vlak daarvoor had gebruikt had bij haar iets losgemaakt - ik had het over mensen die op zoek zijn naar "genezing van het leven" - en zij, als (wel) geestelijk verzorger, dacht dat die uitdrukking veel resonantie zou vinden in haar werkveld, zowel bij clienten als collega's.
Nu heb ik haar suggestie zeker niet afgewezen, maar vind ik het feit dat ze denkt dat die uitdrukking weerklank zou vinden interessanter. Ik bedoelde het, toen ik in eerste instantie zei, namelijk niet in een al te positieve zin, namelijk als eufenisme van zelfdoding. Nu ik dit schrijf bedenk ik me dat Socrates misschien dit sentiment hield toen hij de Atheense gifbeker "moest" legen.
Maargoed, die vriendin werkt niet met filosofen, maar met mensen die juist ernstig verward zijn. Die nog wel eens zelfverkozen overstappen naar de dood. Die wellicht de uitdrukking "genezing van het leven" begrijpen zoals ik die bedoelde. Maar dat gebeurde niet. Nu kan het zijn dit komt doordat haar carriere nog niet zo lang bezig is, of dat ze "het leven" in die uitdrukking anders opvat - niet als deel van de Socratische "onzichtbare waarheid"-gekte, maar als metafoor van "de moeilijkheden die de hedendaagse geglobaliseerde stuatie aan individuen stelt". Er zijn excuses te verzinnen. Maar het beste excuus dat ik heb kunnen verzinnen is dit: in die hedendaagse geglobaliseerde situatie is het niet makkelijk, maar in het deel van de wereld waar we leven in het bijzonder is er toch een hele hoop (buitenproportionele) welvaart. Die welvaart maakt het mogelijk om mensen los te laten gaan in hun denkwereld. Het denken is een soort bodemloze echoput. En juist mensen die vanwege geestelijke problematiek worden ontzien van praktisch werk zijn extra gevoelig om in deze out te vallen. In die zin zijn het eigenlijk wel filosofen! Vroeger waren dat mensen die welvaart (slaven) hadden, maar nu zijn het mensen die te gek zijn om als slaaf te functioneren. Dan heb je veel tijd om in een bios contemplativa te verkeren. Er is ook niet veel anders dat je dan kunt doen.
Maarja, als je al moeite hebt om je geestelijk leven op de rails te houden, helpt het weinig als dat het enigste is dat er voor je is. Of je er van moet genezen? Dat zou ik niet zo snel willen zeggen. Het getuigd eerder van een bereidheid om te proberen chocola te maken van die "hedendaagse geglobaliseerde situatie" die al gekmakend is. Waarom is die gekmakend? Omdat er al genoeg verschikkelijks, onrechtvaardigs gebeurd. Laten we dat eerst genezen, zeg ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten