Vanaf heden onverbiddelijk, onvermijdelijk zijn: als ik me verveel, moet ik gaan schrijven. Het grootste excuus is al uit de weg geruimd. Zonet heb ik actie ondernomen, en heb ik mezelf verbinding met onzin, ik bedoel facebook in dit geval, ontzegt. Afgesloten van afleiding, kan ik alleen maar hiernaartoe vluchten, en zal ik me met mijn eigen woorden moeten vermaken, totdat iemand zo gek is om het risico op interactie aan te gaan. Dus ik zal nog wel een tijdje alleen zijn. Zo zeg ik vooral tegen mezelf, en misschien ooit nog iemand, dat er op al die gebaande paden niks nieuws te vinden is. En juist nieuwe dingen zijn nodig! want naar het zich laat aanzien zijn er nog een heleboel zaken die verlangen naar betere werelden. Shalom. S.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten