Als ik niet slapen kan, pak ik, om in the mood te komen, Pessoa's Boek der Rusteloosheid erbij. Het geeft me op een sadistische manier een bepaalde rust om iemand te zien die nog meer piekert dan ikzelf. De inhoud komt nogal overeen met een dagboek - of is het een blog vóór internet bestond? Zo kwam ik dit tegen. Prettig dat zijn heteroniem* Soares ook twijfels had over het schrijven:
"En ik, die dit zeg - waarom schrijf ik dit boek? Omdat ik weet dat het onvolmaakt is. Onverwoord zou het volmaakt zijn; geschreven wordt het onvolmaakt, daarom schrijf ik het.
En vooral omdat ik de nutteloosheid, het absurde voorsta, [...] ik schrijf dit boek om tegen mijzelf te liegen, om mijn eigen theorie te verraden.
En de grootste luister van dit alles, liefste, is de gedachte dat dit misschien helemaal niet waar is, dat zelfs ik niet geloof dat het waar is.
En als de leugen ons genot begint te verschaffen, laten we dan de waarheid spreken om haar te beliegen. En als ze ons angst aanjaagt, laten we dan stoppen, opdat het lijden geen pervers genot voor ons wordt..."
330 - Het Boek der Rusteloosheid
* het valt in te beelden dat, ondanks dat Pessoa tot het modernisme wordt gerekend, er in het grote aantal heteroniemen en de uitgebreidheid van hun gedachtes/oeuvres er al een postmodernisme aanwezig was in zijn werk(en)... hoewel hij volgens de DSM waarschijnlijk gek was...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten