Ohja!

Het heeft even geduurd, en het risico is er natuurlijk altijd - dat maakt het de onderneming ook waard in zeker zin - maar ik heb zojuist mijn focus, dat wil zeggen mijn voorlopige doel van deze schrijfonderneming/-oefening hervonden. Herinnerd zogezegd, hoewel dat geen "innerlijk iets" dat naar de oppervlakte van mn gedachtes is komen drijven, terwijl ik toch doorgaans die associatie heb bij dat woord. Nee, in tegendeel, het is iets spontaans, waarbij het eerder voelt alsof een idee dat van buiten me tegen m'n huid stuitte, en dat ik het heb opgemerkt. Vervolgens heb ik het ver-innerd, geloof ik. Maar het is wel zo dat dit idee me eens eerder tegen het lijf gelopen is (of vice versa). Is dat meer een verinnerlijking dan?

Ohja! Het idee! Het moet wel iets van buiten zijn, want volgens mij ben ik niet de eerste (wel de beste) die hier mee aan komt zetten, en zal ik het dus in zekere zin wel gejat hebben: ik ga het niet over mezelf hebben (althans niet direct), maar over dingen! Nu heb ik gen zin om het te hebben over "actualiteiten" of al te hoogstaande onderwerpen zoals "poezie" of "filosofie". Waarschijnlijk ontkom ik er toch al niet aan om bij de meest banale onderwerpen al hoogdravig te worden, dus ik hoef het niet op te zoeken. Enfin:

Ik heb over de jaren heen een enorme lijst "bladwijzers" aangelegd met pagina's die me interessant leken. Vervolgens heb ik er helemaal niets meer mee gedaan. En zouden dat nou niet dingetjes zijn, onderwerpen om het over te hebben! Ja! Goedzo meneer de koekwaus! Jezelf vermijden maar ook zelfbevrediging!

----------------------------------------------------------------

Om maar meteen van start te gaan:

Dit is waarschijnlijk het allergaafste dat ooit op een rolplankje is gedaan

Al jaren heb ik een voornemen om een soort Mythologieen a la Barthes te schrijven, maar dan over skateboarden. Nogal wat jaren geleden kon ik zelf ook nog wel een truukje of twee, die er van tijd tot tijd ook niet al te beroerd eruit zagen. Maarja, toen ging ik studeren, en weldra verloor ik die twee truukjes stuk voor stuk. Maar de bewondering voor de activiteit is gebleven.

Maar moves zoals in het fillempje hierboven, ik zou er niet eens van kunnen dromen. Wat in het beeld  van skaten - voor mij - uiteindelijk het meest sprekend is, is de metafoor van de handeling. Het is een een dansende, vloeiende beweging, waarbij het subject door middel van een specifieke modus (het skaten) als bij een performace art, door middel van een plankje, het medium, zichzelf en de zich omringende wereld als het ware transformeert, tot een nieuwe, zeer kortstondige, realiteit.

Daar valt nog een heleboel over te zeggen, maar in dit geval is het zo dat de skate uit het filmpje zich in een positie weet te manouvreren waarbij hij op de kop komt te staan, een soort handstand (waarover ik lees dat de spirituele betekenis oa is:het helpt je in verbinding te komen met je 'hogere' zelf, met elk zijnde op de planeet, en de heilige energie van het universum. De pose is in zekere zin in stilstand, terwijl er ook ten volste een bewegend momentum is. Op het moment dat hij die pose bereikt, is het dan de skater die op de grond glijdt, of beweegt de aarde onder hem door? Ook dat soort vraagstukken komen wellicht nog aan bod bij verdieping van deze Skatetologie. Namaskate.